باز هم سریال اعترافات

دیشب که داشتم اعترافات متهمین را از برنامه …چی بگم والا!!…داشتم می دیدم یاد کتاب 1984 از جورج اورول افتادم.نمی دانم این کتاب را خواندید یا نه ولی پیشنهاد می کنم اگر نخواندید حتماً بخوانید! در قسمتی از این کتاب در رابطه با اعترافات چیزی گفته که یادآوریش خالی از لطف نیست. اورول در این کتاب در رابطه با اعترافاتی که از متهمین گرفته میشه می گه:

«در قرون وسطی «دادگاه تفتیش عقاید» وجود داشت.اما شکست سختی خورد.با هدف ریشه کن کردن نوآوری آغاز شد و با تثبیت آن به پایان رسید.چون به جای هریک از بدعت گذارانی که در پای چوبه مرگ سوزانده شدند،هزاران نفر دیگر سر برداشتند.چرا این طور شد؟چون دادگاه تفتیش عقاید دشمنانش را در ملا عام و قبل از آنکه توبه کنند ،می کشت.در واقع آنها اینکه توبه نکرده بودند می کشت.آنها می مردند چون نمی خواستند اعتقادات حقیقی خودشان را زیر پا بگذارند.طبیعتاً هرچه افتخار بود نصیب قربانی ها می شد و برای ماموران تفتیش عقاید فقط شرمساری باقی می ماند.بعدها در قرن بیستم ،حکومت های … به وجود آمدند.آلمان های نازی و کمونیست های روسی،روس ها خیلی وحشیانه تر از دادگاه های تفتیش عقاید با بدعت گذاری مبارزه می کردند.و فکر می کردند از اشتباهات گذشته درس گرفته اند؛آنها می دانستند که هرطور شده نباید اجازه بدهند کسی کشته شود.قبل از اینکه قربانی ها را به دادگاه عمومی بیاورند،با دقت و به طور سنجیده شخصیت و منزلت آنها را می بردند.با شکنجه و زندان انفرادی،روحیه آنها را تضعیف می کردند تا اینکه تبدیل به آدم هایی می شدند که حاضر بودند به هرچیزی که از آنها می خواستند اعتراف کنند،به خودشان ناسزا بگویند ،یکدیگر را متهم کنند و پشت سر هم پناه بگیرند و ترحم گدایی کنند»….

قضاوت سخته!!شاید واقعاً آنهایی که اعتراف کردند یا شبیه آنها ،یک چنین چیزی وجود داشته باشه!در این اوضاع گل آلود معلوم است که هرکسی می خواهد ماهی خودش رابگیرد ولی یک نکته ای باقی می ماند!!و آن اینکه اگر سند و مدرکی وجود دارد چه نیازی به اعتراف است!؟و ثانیاً اینکه حضور در دادگاه و وجود وکیل و هیات منصفه حداقل حقوق یک متهم است!پس با دیدن این شرایط ،اینکه ذهن آدم به سمت حرف های اورول خطور کند آنچنان امری بیراه نیست!!