چه بلند بودند نعره های سکوت من!

تا جایی که از گذشته ام به یاد دارم،همیشه خواندن ونوشتن را دوست داشتم.خواندن کتابهای مختلف،از سرگذشت های مختلف،از آدم هایی که بودند و کتابی نوشته شده در مورد زندگیشون یا کشور و ملل دیگه و تجارب گوناگون شخصی و ملی.آخر شب هم همیشه زمانی بود برای نوشتن.چه شبهای تابستان زیر پنجره همراه با نوازش باد چه شبهای زمستان کنار بخاری و باز در زیر همون پنجره واین روزها که وقتم کمتر شده و مجبور به کارهای واجب تر برسم مجبورم وقت هام را تقسیم کنم.یا کتاب بخوانم یا بنویسم و یک سری به وبلاگ بزنم و با دوستای مجازیم سلام و علیکی کنم.امشب از آن شب هاست که حوصله کتاب خواندن ندارم اما دست دلم بیشتر به طرف نوشتن می ره! دلم گرفته !نمی دانم این اوضاع لعنتی و پر از گردو غبار دروغ و دغل باعث شده یا نه همین جوری،به رسم زمونه که قرار نیست همیشه و هرروز آدم خوش باشه،دل من هم امشب دوست داشته بگیره.تو این جور لحظات آدم بیشتر دوست داره به گذشته های خوب فکر کنه و به آینده ای امیدوار کننده ،که شاید باعث بشه حالش کمی خوب بشه!معمولاً  این نوشته هام می رفت تو دفتر خاطرات شخصی خوم اما این دفعه دیدم دلتنگیم فرق داره!دیدم این حال غریب وخراب من به خاطر خودم و مشکل شخصی خودم نیست،دیدم این غمی که مونده رو دلم نه به خاطر غصه های زودگذر یکروزمه که بیشتر نشان از دلهره و غصه ای که انگار قصد تمام شدن نداره!هست.هر روز به یک شکل و هر روز به یک رنگ!8ماه گذشت اما انگار اوضاع داره جوری پیش می ره که بوی خیری از اوضاع نمی آید.هر روز دستگیری پشت دستگیری،اعتراف پشت اعتراف،دروغ و نیرنگ پشت هم،سیاهی پشت سیاهی.نمی دانم شاید زیادی دارم اوضاع را بد می بینم.شاید…

درد من بیشتر از این اینه میبینم،می شنوم یا بهتره بگم می دونیم و دیگه شناختیم این آدمها و نقشه هایشون را !اما هر کاری می کنیم فایده نداره!یکی نیست به این آقایون بگه خوب اگر قدرت می خواهید،اگر فکر می کنید حق با شماست،اگر یقین می دانید که بر حق اید پس چرا از دین و باورهای من وما مایه می گذارید؟چرا تمام آنچه را که در این چندین سال باور کرده بودم،دوستشان داشتم،اینگونه خرابشان می کنید؟چرا به همه چیز چنگ می اندازید که اعتراف بر حقانیت شما کنند؟چرا آسمان کشورم را اینقدر تیره و تار کردید که پرندگان من هم  نتوانند در آن پرواز کنند؟به کدامین دلیل و به کدامین گواه ؟

اسلامم را،دینم را،آدم هایی را که دوستشان داشتم را چه راحت به نام خو مصادره می کنید و با فکر و ذهن و روحم بازی!کاش می فهمیدم و می دانستم طعم شیرین قدرت را که اینگونه شما را  مسخ کرده که دیوانه وار به در و یوار می کوبید تا مبادا کسی آن را از چنگتان در آورد!؟چه ترسی داشت آن راهپیمایی سکوت که تا به امروز لرزه اش بر اندامتان باقی گذارده؟مگر نعره های سکوت ما چه طلب می کرد که با گذشت 8ماه ،هنوز هم که هنوز است  درصدد حذف آنید؟کاش می فهمیدم اما نمی فهمم یا لااقل تناسب حرفهایتان را با دین نمی فهمم…  نمی فهمم اعدام هایتان را،شعارهایتان را،دلیل و منطقتان را،سناریو ومقصد اصلی تان را که بهای به دست آوردن آنچه که می خواهید شده است تباه کردن باورهای من ، خون دوستان من و غم بازماندگانشان و بغض اسیران و دل های شکسته!!؟؟

اما باهمه نا امیدی ام می گویم:شادی حق ما بود و هست،آن را پس خواهیم گرفت.