22بهمن،روز سبز پیروزی گل بر گلوله

22 بهمن کم کم داره از راه می رسه،یک هفته بیشتر نمونده به سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی.یادمه پارسال به هر زحمتی بود خودمون را تا نزدیکی های دانشگاه شریف رسوندیم.درسته که چندان تمایلی برای رسیدن به آزادی نداشتیم و تا نیمه راه رفتیم، اما رفتیم مثل همه آنهایی که آمده بودند اما نه به هوای رفتن به میدان آزادی!!!هوا سرد بود،بارون هم شروع شده بود،ماشین را هم مجبور بویم یک جای دور پاک کنیم.از همه قشر و تیپ آمده بودند.شاید از خیلی چیزها راضی نبودند اما آن روز آمده بودند.خوشحال بودند.بادکنک به دست،پلاکاردهای شعار و  و و.چند دقیقه می موندند،تا قسمتی از مسیر را می آمدند بعد بر می گشتند.مهم نبود تا کجا و کی برن ،انگار فقط مهم این بود که آمده بودند.نمی دانم چرا ولی شاید از همه چی راضی نبودند اما از اینکه یک کشور مستقل دارند،،کشورشون ماهواره دار شده  بود(حالا راست و دروغش را خدا میدونه)،پیشرفتهایش بیشتر شده بود یا حالا تو اون روزا بیشتر گفته بودند و آنها هم باور کرده بودند،باور کرده بودیم.به هر حال شرکت تو راهپیمایی را انتخاب کرده بودندو در کنار هم بودیم.در هر حال بودیم و ناراحت نبودیم.

گذشت و گذشت تا یک سال گذشته باشه،فکر نکنم هیچ یک از آنهایی که پارسال حضور داشتند حتی یک بار هم به ذهنشون خطور کرده بود که شاید سال دیگه مراسم یک جور دیگه باشه!یه رنگ و بوی دیگه داشته باشه!رفتن و نرفتنش فرق داشته باشه!بودن و نبودنش مسئله باشه!هیچکس حتی فکر اینکه ممکنه یک روزی بیاد که رفتن و شرکت در این مراسم همراه با تهدید و ارعاب و کلی از این برنامه ها باشه!حتی تصورش هم محال به نظر می رسه!اما این چیزیه که امسال واقعیت پیدا کرده!و این در حالیه که دیگه آدم نمی تونه پیش بینی کنه آنچه را که ممکن است در 22 بهمن نه تنها امسال که سال آینده چه اتفاقی خواهد افتاد!

امسال بنا به رسم عهدی که به شهدای راه آزادی انقلاب 30 سال پیش داشتیم باز هم در راهیمایی شرکت خواهیم کرد اما با یک تفاوت!این بار در حالی به پاسداشت خون آن عزیزان خواهیم رفت که آزادی باز هم در این با گرفتن خون همراه شده است.امسال در حالی در راهپیمایی شرکت خواهیم کرد که علاوه بر در دست گرفتن عکس یاران گذشته،عکس امیرها و سهراب ها نیز در دستان ماست.در حالی شرکت خواهیم کرد که علاوه بر در دست گرفتن بزرگان مجبوریم عکس فرزندان به زندان مانده آنها را نیز در دست بگیریرم و بگوییم ببنید چه شد؟و انقلابتان چگونه به دست نامحرمان افتاد!

امسال نیز چون گذشته ،خوشحال و باز هم بدون ترس با وجود این همه تهدید شرکت خواهیم کرد و یک صدا نه مرگ بر این و آن که درود بر آزادی سر خواهیم داد. شرکت خواهیم کرد و آرامش و متانت خود را در مقابل این همه خشونت به رخ خواهیم کشید که ما اهل دیار صلح و آرامشیم نه پیکار و جنگ.و تو را دوست خواهیم داشت حتی با اینکه می دانیم مخالف مائی که ما ایران را برای همه می خواهیم،حتی تو.شعارمان شعار آزادی،سرودمان سرود رهایی و رفتارمان رفتاری صلح جویانه خواهد بود.

امسال 22بهمن علاوه بر اینکه سبزترین روز سال خواهد شد،روز نشان دادن منطق صلح،سلام و دوستی در مقابل کسانی خواهد بود که می دانیم از خشونت ابایی ندارند.توهین و تمسخر و دشنام هم برایشان مسئله ای نیست اما سبز اندیشان نشان خواهند داد که می شود کتک خورد و هیچ نزد ،دشنام شنید و پاسخ نداد .می دانند و دیگر اسیر خشونتتان نخواهند شد زیرا که دیگر دریافته اند یگانه راه پیروزی شما،خشمتان است که با صلابت و آرامش خلع سلاح خواهید شد

سبزاندیشان می دانند و باز هم به یکدیگر تاکید خواهند کرد مطق گل بر گلوله پیروز است و این است منش سبز اندیشان.ویقین باید بدانیم که اگر جز این رفتار کنیم و در دور باطل خشونت انها اسیر شویم….آنگاه نباید انتظار پیشرفتی را داشته باشیم.یفین بدانیم با ادامه روند گذشته راه به جایی نخواهیم برد.با طرحی نو در انداختن نقشه های آنان را نقش بر آب کنیم.تاکید و بیان همان شعارها و رفتارها در این روز ما را به یک قدم پیش نخواهد برد که فقط در این صورت درجا خواهیم زد.این روز فرصتی است برای حضور،برای تجدید قوا،برای دلگرم ساختن یکدیگر که هنوز بیشماریم و پابرجا ،پس با بیان شعارها و خواسته های حقیقی خود نه مرگ بر این و آن حضور پیدا کنیم و بگوییم آنچه را که می خواهیم نه آنچه را که نمی خواهیم .و بخوانیم سرودهای شاد آزادی را نه شعارهای با خشم و کینه که که فقط نفرت را زیاد خواهد کرد.جریان سبز یعنی نشاط،یعنی طراوت یعنی پاکی ؛پس در دست یاران دبستانی خود بگذاریم و زمزمه کنیم آن را و بخوانیم

قسم به آزادی به لحظه ای که جان دادی     فسم به فریادآخر              به اشک لرزان مادر  …                                                                     جاوید بمانی ای ایران عزیز